Peru - Dag 22-24

Dag 22 Chachapoyas woensdag 9 oktober 2024 – Hotel Casona Monsante

Ik ben zeker fitter dan gisteren maar of het verstandig is om vandaag een 12 km zware wandeling te maken is natuurlijk de vraag.
We starten met een volle bus met zoals gebruikelijk allemaal Peruvianen en 2 verdwaalde Nederlanders. De tocht gaat door een prachtig rivierdal met zeer steile rotsen.
We rijden in een uur naar het beginpunt van de wandeling in het dorpje Cocachimba .
Vanaf hier zie je al in de verte de enorme hoge Gocta waterval. Deze waterval meet 771 meter en werd vreemd genoeg pas bekend in onze wereld in 2005.
We hoeven gelukkig niet in groepsverband te lopen. Het is een zware wandeling met veel op en af. In het midden op de heenweg zit een stuk van 1.5 km dalen – dat wordt nog wat terug. De hoogtestage heeft Bar goed gedaan; ze loopt zelfs af en toe vooruit op mij. Nu vind ik het wel fijn om vandaag haar tempo aan te houden.
Onze wensvogel van vandaag is de rode rotshaan. Dit is de nationale vogel van Peru en oogt wat mij betreft met zijn lange brede rode nek als een alien onder de vogels.
Na bijna 2 uur zwaar wandelen zijn we bij de voet van de imposante waterval. Vanaf de voet zie je het bovenste gedeelte niet maar dat maakt het niet minder imposant. Door de grote afstand zie je de waterstraal op zijn weg naar beneden vernevelen. Ook de in elkaar geperste aardlagen maken het een mooi plaatje.
Op de terugweg nadat we betrekkelijk weinig vogels gezien hebben – wat ook lastig is in de dichte hooglandjungle – verschijnt die rare snoeshaan opeens in beeld.
De 1.5 km omhoog zijn slopend maar op de een of andere manier heeft mijn lichaam een modus gevonden om het gemartel soepel te ondergaan.
Behoorlijk kapot zijn we terug in Cocachimba. Het was een prachtige wandeling – de inspanning meer dan waard.
Omdat we geen zin hadden in pollo a la plancha of trucha a la frito, heb ik een tortilla met groenten en Bar 2 broodjes kaas van een nabijgelegen Bar.
Morgen vliegen we terug naar Lima. Daar hebben we nog wel tijd om even te wandelen maar voor nu even met de pootjes omhoog (net als die auto aan de kant van de weg) op bed.

Dag 23 Lima donderdag 10 oktober 2024 – Hotel Patio

Hm, geen spierpijn. Wel nog steeds verkouden.
We gaan weer terug naar Lima.
 Chachapoyas was echt een prima afwisseling van deze reis. Minder toeristisch en daardoor wellicht authentieker.
Het blijft een enorme luxe om steeds een taxi op tijd voor je deur te hebben staan zonder er moeite voor te doen. Ook in Lima staat weer iemand met mijn naam te wachten.
Verrassend genoeg rijden we er nu maar 40 minuten op. Daar is echter een simpele verklaring voor: er wordt gestaakt door de chauffeurs van vrachtwagens en bussen.
Ondanks de afkondiging van de noodtoestand is het moorden niet gestopt.
Tegen het einde van de middag zien we weer bussen rijden.
Na het inchecken, lopen we een flink stuk richting de wijk Barranco. Onderweg vallen de vele miniparkjes op met veel vogels, de welgesteldheid van de buurt en de vele te dikke honden.
Een wandeling door Barranco is eigenlijk wel een must-do. Het zijn niet alleen de vele muurschilderingen die de wijk aantrekkelijk maken maar ook de leuke pleinen en de kleurrijke rustige straten.
Bij de brug der zuchten staat een kerk met een ingestort dak waarvan honderden zwarte gieren hun plek hebben gemaakt. Het park en de brug vormen het hoogtepunt van deze wijk.
We lopen een bepaalde route om zoveel mogelijk muurschilderingen te zien; het zijn er echter veel te veel om allemaal af te lopen. Die van de Beatles hebben we in ieder geval gevonden.
Net voor het donker na behoorlijk wat kilometers zijn we weer terug in ons hotel.
Eten doen we om de hoek in het overvolle restaurant cevicheria Barra Maretazo waar we de traditionele rauwe vis eten. Een mooie afsluiter van culinair Peru.

Dag 24 De lucht vrijdag 11 oktober 2024 – Hotel KLM
Nog een ochtendje Lima en dan zit de vakantie erop. Ik heb Barbara aangestoken ze is helaas verre van fit. Wat zien van de wereld vergt veel van het lichaam.
Deze keer ben ik bewapend met de telelens om de nodige stadsvogels te fotograferen. Het weer is zoals altijd hier somber zonder dat het regent – een vreemd microklimaat. Toch trekt het rond 12 uur helemaal open.
We eindigen deze vakantie met de kus(t). De kus is een groots standbeeld van een zoenend paartje in een leuk gedecoreerd parkje met uitzicht op de Grote oceaan. Je kunt een flink stuk op hoogte langs de kust blijven lopen. De kleine parkjes wisselen elkaar gestaag af. Op de oceaan liggen surfers in wetsuit te hopen op hogere golven.
We hebben de stad die geen oog heeft voor voetgangers overleefd. De lompheid van de chauffeurs begon me tegen te staan. Verder waren de Peruanen overwegend (klant)vriendelijk.
Rond 12 uur lunchen we met een lekkere hoeveelheid fruit en yoghurt dan wel acai.
Om half 2 staat de taxi op de stoep.
We breken het record; in 35 minuten zijn we bij het vliegveld. Dat is te danken aan de opperhork onder de chauffeurs met Verstappenachtige kwaliteiten. Iedereen die zijn snelheid dwarsboomt krijgt een nutteloze toeter. Elk gaatje wordt benut. Hoe toepasselijk is het dan als Radio Magica – “Don’t stop me now” uit de ether laat komen. 
Het was weer een zeer geslaagde vakantie met veel (inca)cultuur en natuur.